‘Vrouwen zien elkaar nog te veel als concurrenten.’ zei Neelie Kroes in een interview met Elsevier vorige week. ‘Ze zouden onderling wat genereuzer mogen zijn.’
Juist om dit soort uitspraken is ze een onnatuurlijk boegbeeld van de vrouwenbeweging. Prijsafspraken, overheidssteun, kartelvorming, werden grof aangepakt onder haar bewind. Maar op de werkvloer is concurrentievervalsing blijkbaar wel geoorloofd. Wat mannen niet mogen: samenspannen tegen vrouwen, mogen vrouwen, nee moeten vrouwen wel, om elkaar in het zadel te houden.
Neelie Kroes is iemand waar ik anti-feministisch van wordt. Zij is het rolmodel van de vrouw die geen hulp nodig heeft. Sterker nog, ze paste zo goed in de elite van de Europese politiek, dat ik er nooit bij stil had gestaan dat ze een vrouw was. Of althans, dat dat iets bijzonders zou zijn.
Vroeger konden vrouwenrechten haar niet boeien. Nu, als Eurocommissaris, pleit ze gepassioneerd voor quota, zoals in Noorwegen waar 40 procent van de top in het bedrijfsleven uit vrouwen moet bestaan. En niet alleen dat: vrouwen zouden ook niet meer met elkaar moeten concurreren.
Want willen de feministen dat zulke quota een succes worden, dan moet het inderdaad afgelopen zijn met die onderlinge strijd. Als er eenmaal een bepaald percentage vrouwen in de top van het bedrijfsleven zit, dan moet dat natuurlijk wel zo blijven. Wat gebeurt er als die 40 procent is gehaald? Is het mannenkartel dan doorbroken en mag het quotum afgeschaft worden? Of moet het quotum blijven, omdat anders de percentages weer naar beneden sijpelen? Wat als blijkt dat dat mannenkartel eigenlijk niet bestond en vrouwen zelf ook meer mannen in de raad benoemen (omdat ze nu eenmaal meer capabele mannen in de subtop vinden)?
Volgens mij betwijfelt Kroes nu al dat zo’n hoog percentage vrouwen in de top zonder discriminatie in stand kan blijven. Er van elke vrouw in zo’n topfunctie. Ze moeten elkaar benoemen, anders zullen de quota altijd moeten blijven. En waarschijnlijk gaat die overheidssteun zelfs Kroes te ver.
woensdag 9 december 2009
vrijdag 4 december 2009
Het zal wel de schuld van die verdorven Ipods zijn (artikel next en Handelsblad 4.12.2009)
‘Grenzeloze generatie is egoïstisch.’, ‘Jongeren zijn hedonistischer dan ooit’, ‘Ouders van nu kunnen niet meer opvoeden.’ Afgelopen maandag brak een nieuwe week van generatie-bashen aan. Dit alles ter gelegenheid van het boek ‘Grenzeloze Generatie’ dat gepresenteerd werd door onderzoeksbureau Motivaction ter gelegenheid van hun 5e jubileum. En wat is er feestelijker dan met geheven vingertje een boek te presenteren over de verdorvenheid van onze jongste maatschappijgenoten.
Lezen van het boek is niet nodig, de illustrerende plaatjes zeggen genoeg. Achtereenvolgens zien wij: jongere met frikadel speciaal, jongeren die de fotograaf moonen, jongeren die hun middelvinger opsteken, jongeren met hun voeten op de bank in de trein, jongeren met bierflesjes, en een jongen met een ‘Fuck you’ trui aan. Aanschouw onze generatie: we zijn asociaal, materialistisch, zelfingenomen en egocentrisch. Er is ergens iets flink mis gegaan met onze opvoeding.
Die conclusies werden massaal overgenomen door de media. Het publiek vond het prachtig. Alle babyboom-abonnees likkebaardden bij zoveel bevestiging van wat ze eigenlijk allang wisten. Maar waar baseren de schrijvers hun conclusies eigenlijk op? Na het zien van de onderzoeksresultaten kon ik maar één conclusie trekken: er is niet zoveel veranderd in de afgelopen tien jaar. Jongeren houden er nog steeds van om op te vallen. Jongeren vinden het nog steeds leuk om geld uit te geven. Jongeren zetten zich nog steeds minder in om hun woonomgeving leefbaar te houden. Daarin is allemaal niets verandert. In 80% van de vragen die de jongeren beantwoord hebben zijn er geen verschuivingen waar te nemen ten opzichte van tien jaar geleden.
Sterker nog, in veel gevallen zijn het juist de oudere generaties die veranderen. Zo houden ouderen steeds meer van gewelddadige films, en ze vinden het ook fijner om bekeken te worden dan tien jaar geleden. De jongeren zijn daar allemaal verrassend gelijk in gebleven. De geobserveerde trends in de mentaliteitsverandering van de ‘grenzeloze generatie’ zijn flinterdun. Maar ja, Motivaction viert maar één keer zijn 5e jubileum. En dan is het wel zo leuk als je een ingrijpende maatschappelijke verschuiving signaleert.
Niet alleen de veronderstelde mentaliteitsverandering wordt als probleem gezien. Ook de gedragsveranderingen die de afgelopen tijd worden gesignaleerd vindt het boek zorgwekkend, ook al zijn die vaak in de media schromelijk overdreven, of zonder bewijs. Dat comazuipen bijvoorbeeld. Recentelijk komt aan het licht dat juist 55-plussers steeds vaker een drankprobleem hebben. Oftewel: we drinken allemaal meer alcohol, niet alleen de jeugd. Een ander voorbeeld is breezerseks. Meisjes zouden hun lichaam in ruil voor een sigaret, hamburger of breezer aan iedereen aanbieden. Rouvoet en Plassterk schreven bezorgde nota’s en beleidsstukken over de pornoficering van de maatschappij en de walgelijke seksuele moraal bij menig tiener. Maar wat bleek uit onderzoek van het ministerie van VWS? Ruilseks komt wel voor, maar is van alle tijden. Jongeren hebben wel eerder seks, maar blijven gemiddeld lang in een monogame relatie. Oftewel, het valt allemaal wel mee.
Maar leg dat maar eens uit aan de gemiddelde babyboomer. Geen enkele weerlegging, afzwakking of nuance haalt de voorpagina. En telkens als een jeugdige een grote mond geeft, of zijn middelvinger opsteekt, ziet hij de stelling bevestigt. En denkt daar voor het gemak bij dat de jeugd niet alleen brutaal is, maar ook steeds brutaler wordt. Of zoals de Volkskrant stelt: ‘de jongere generatie is een sociale tijdbom’.
Over de betrokkenheid van de jeugd werd al vaker bezorgd geschreven. In het boekje ‘Boeiuh’ stelde nrc.next columnist Rob Wijnberg al dat we nauwelijks naar het journaal kijken, dat we niet lid zijn van een politieke partij en nooit eens een goed boek lezen. Recentelijk kwam de mentaliteit van de jongste generatie weer uitgebreid aan bod in het AOW-debat (onder andere op de nrc-site naar aanleiding van een artikel van mijn hand). Ons werd gebrek aan solidariteit en respect verweten, wij kijken niet om naar de zwakkeren en ouderen in de samenleving. En ook deze schrijvers komen tot de conclusie: met de maatschappelijke betrokkenheid van de jeugd is het behoorlijk mis.
Dit boek wijdt dat aan onze opvoeding. De ouders van tegenwoordig zijn te druk met zichzelf bezig om belangrijke normen en waarden over te brengen op hun kinderen. Een causaal verband tussen de opvoeding en de mentaliteit van een groep die grotendeels het ouderlijk huis al heeft verlaten ontbreekt hier compleet. Het is niet duidelijk of we onze normen en waarden nou dankzij, of ondanks onze egoïstische ouders hebben gekregen. Maar één ding is zeker: iemand moet de schuld krijgen van de ziekte van deze generatie. Als het de ouders niet zijn, dan moet het wel aan het onderwijs liggen. Of misschien waren het de video-games, of de Ipod, of dat gechat en getwitter de hele tijd? Niemand weet wat dat met de hersenen van een kind kan doen.
Of ligt het aan iets anders? Kan je ook gewoon volledig rationeel en bij zinnen zijn, en tóch tegen meer solidariteit zijn? Kan je vinden, zonder een psychopaat te zijn of een klootzak, dat 52% in het hoogste belastingtarief een beetje teveel betrokkenheid is? Dat het importeren van één miljoen buitenlanders uit pure solidariteit wat ver gaat? Is het denkbaar dat deze generatie niet ziek is, of alcoholistisch, of een lage moraal heeft, maar er gewoon andere normen en waarden op nahoudt?
Jelte Wiersma, redacteur van Elsevier, liet in augustus dit jaar aan de hand van verschillende onderzoeken exact deze trend zien: ’s Lands jongste generatie is niet ziek, ze zijn gewoonweg iets rechtser en behoudender dan hun ouders. De jeugd vindt familiewaarden en vriendenkring steeds belangrijker, ze zijn vaderlandslievender, er wordt weer meer getrouwd. We vinden dat er gewerkt moet worden, dat men rendabel moet zijn, dat je verantwoordelijk bent voor je eigen carrière en succes. Dat is niet asociaal, dat is een logische reactie in een maatschappij die doordrenkt is met de linkse waarden van hun ouders.
Vergeet niet dat nieuwe principes niet per se slechte principes zijn als gevolg van een slechte opvoeding of moraal. De babyboomers waren ook ooit de verdorven generatie toen hun ouders erachter kwamen dat de kinderen preutsheid, bescheidenheid en vlijt niet meer zo hoog in het vaandel hadden als zijzelf. De geschiedenis herhaalt zich. En pas als de heilige huisjes van de babyboom generatie niet meer absoluut zijn, zal er weer ruimte komen voor het nieuwe geluid van deze veelbelovende generatie.
Lezen van het boek is niet nodig, de illustrerende plaatjes zeggen genoeg. Achtereenvolgens zien wij: jongere met frikadel speciaal, jongeren die de fotograaf moonen, jongeren die hun middelvinger opsteken, jongeren met hun voeten op de bank in de trein, jongeren met bierflesjes, en een jongen met een ‘Fuck you’ trui aan. Aanschouw onze generatie: we zijn asociaal, materialistisch, zelfingenomen en egocentrisch. Er is ergens iets flink mis gegaan met onze opvoeding.
Die conclusies werden massaal overgenomen door de media. Het publiek vond het prachtig. Alle babyboom-abonnees likkebaardden bij zoveel bevestiging van wat ze eigenlijk allang wisten. Maar waar baseren de schrijvers hun conclusies eigenlijk op? Na het zien van de onderzoeksresultaten kon ik maar één conclusie trekken: er is niet zoveel veranderd in de afgelopen tien jaar. Jongeren houden er nog steeds van om op te vallen. Jongeren vinden het nog steeds leuk om geld uit te geven. Jongeren zetten zich nog steeds minder in om hun woonomgeving leefbaar te houden. Daarin is allemaal niets verandert. In 80% van de vragen die de jongeren beantwoord hebben zijn er geen verschuivingen waar te nemen ten opzichte van tien jaar geleden.
Sterker nog, in veel gevallen zijn het juist de oudere generaties die veranderen. Zo houden ouderen steeds meer van gewelddadige films, en ze vinden het ook fijner om bekeken te worden dan tien jaar geleden. De jongeren zijn daar allemaal verrassend gelijk in gebleven. De geobserveerde trends in de mentaliteitsverandering van de ‘grenzeloze generatie’ zijn flinterdun. Maar ja, Motivaction viert maar één keer zijn 5e jubileum. En dan is het wel zo leuk als je een ingrijpende maatschappelijke verschuiving signaleert.
Niet alleen de veronderstelde mentaliteitsverandering wordt als probleem gezien. Ook de gedragsveranderingen die de afgelopen tijd worden gesignaleerd vindt het boek zorgwekkend, ook al zijn die vaak in de media schromelijk overdreven, of zonder bewijs. Dat comazuipen bijvoorbeeld. Recentelijk komt aan het licht dat juist 55-plussers steeds vaker een drankprobleem hebben. Oftewel: we drinken allemaal meer alcohol, niet alleen de jeugd. Een ander voorbeeld is breezerseks. Meisjes zouden hun lichaam in ruil voor een sigaret, hamburger of breezer aan iedereen aanbieden. Rouvoet en Plassterk schreven bezorgde nota’s en beleidsstukken over de pornoficering van de maatschappij en de walgelijke seksuele moraal bij menig tiener. Maar wat bleek uit onderzoek van het ministerie van VWS? Ruilseks komt wel voor, maar is van alle tijden. Jongeren hebben wel eerder seks, maar blijven gemiddeld lang in een monogame relatie. Oftewel, het valt allemaal wel mee.
Maar leg dat maar eens uit aan de gemiddelde babyboomer. Geen enkele weerlegging, afzwakking of nuance haalt de voorpagina. En telkens als een jeugdige een grote mond geeft, of zijn middelvinger opsteekt, ziet hij de stelling bevestigt. En denkt daar voor het gemak bij dat de jeugd niet alleen brutaal is, maar ook steeds brutaler wordt. Of zoals de Volkskrant stelt: ‘de jongere generatie is een sociale tijdbom’.
Over de betrokkenheid van de jeugd werd al vaker bezorgd geschreven. In het boekje ‘Boeiuh’ stelde nrc.next columnist Rob Wijnberg al dat we nauwelijks naar het journaal kijken, dat we niet lid zijn van een politieke partij en nooit eens een goed boek lezen. Recentelijk kwam de mentaliteit van de jongste generatie weer uitgebreid aan bod in het AOW-debat (onder andere op de nrc-site naar aanleiding van een artikel van mijn hand). Ons werd gebrek aan solidariteit en respect verweten, wij kijken niet om naar de zwakkeren en ouderen in de samenleving. En ook deze schrijvers komen tot de conclusie: met de maatschappelijke betrokkenheid van de jeugd is het behoorlijk mis.
Dit boek wijdt dat aan onze opvoeding. De ouders van tegenwoordig zijn te druk met zichzelf bezig om belangrijke normen en waarden over te brengen op hun kinderen. Een causaal verband tussen de opvoeding en de mentaliteit van een groep die grotendeels het ouderlijk huis al heeft verlaten ontbreekt hier compleet. Het is niet duidelijk of we onze normen en waarden nou dankzij, of ondanks onze egoïstische ouders hebben gekregen. Maar één ding is zeker: iemand moet de schuld krijgen van de ziekte van deze generatie. Als het de ouders niet zijn, dan moet het wel aan het onderwijs liggen. Of misschien waren het de video-games, of de Ipod, of dat gechat en getwitter de hele tijd? Niemand weet wat dat met de hersenen van een kind kan doen.
Of ligt het aan iets anders? Kan je ook gewoon volledig rationeel en bij zinnen zijn, en tóch tegen meer solidariteit zijn? Kan je vinden, zonder een psychopaat te zijn of een klootzak, dat 52% in het hoogste belastingtarief een beetje teveel betrokkenheid is? Dat het importeren van één miljoen buitenlanders uit pure solidariteit wat ver gaat? Is het denkbaar dat deze generatie niet ziek is, of alcoholistisch, of een lage moraal heeft, maar er gewoon andere normen en waarden op nahoudt?
Jelte Wiersma, redacteur van Elsevier, liet in augustus dit jaar aan de hand van verschillende onderzoeken exact deze trend zien: ’s Lands jongste generatie is niet ziek, ze zijn gewoonweg iets rechtser en behoudender dan hun ouders. De jeugd vindt familiewaarden en vriendenkring steeds belangrijker, ze zijn vaderlandslievender, er wordt weer meer getrouwd. We vinden dat er gewerkt moet worden, dat men rendabel moet zijn, dat je verantwoordelijk bent voor je eigen carrière en succes. Dat is niet asociaal, dat is een logische reactie in een maatschappij die doordrenkt is met de linkse waarden van hun ouders.
Vergeet niet dat nieuwe principes niet per se slechte principes zijn als gevolg van een slechte opvoeding of moraal. De babyboomers waren ook ooit de verdorven generatie toen hun ouders erachter kwamen dat de kinderen preutsheid, bescheidenheid en vlijt niet meer zo hoog in het vaandel hadden als zijzelf. De geschiedenis herhaalt zich. En pas als de heilige huisjes van de babyboom generatie niet meer absoluut zijn, zal er weer ruimte komen voor het nieuwe geluid van deze veelbelovende generatie.
woensdag 2 december 2009
Nog niet naar huis (column nrc.next 02.12.2009)
In Kamp Holland gaat het leven gewoon door. Beetje fitnessen, beetje internetten, even stoer kijken voor de foto met Wim Lex, vervolgens op levensgevaarlijke missie in het armste land ter wereld en ’s avonds kan er weer worden gelachen met die gekke Guido Weijers. Giel Beelen moet tijdens de lunch nog wel even plat op zijn buik gaan liggen als het luchtalarm gaat, maar ’s avonds zet hij alsof er niets gebeurd is nog een laatste plaatje op: Handjes op elkaar mannen! Voor het vaderland! Daar gaat ie: ‘WE GAAN NOG NIET NAAR HUIS, NOG LANGE NIET, NOG LANGE NIET’.
Obama kondigt maandagnacht 30.000 extra troepen aan, Engeland stuurt al 500 man extra, Frankrijk blijft, Polen blijft, zelfs Duitsland, dat allergisch is voor oorlog, blijft. En Verhagens handen jeuken. Hij wil niets liever dan dat als de Toppers in 2011 weer bij elkaar komen, de handjes ook in Kamp Holland weer de lucht in kunnen.
Ja, natuurlijk waren er toezeggingen. We zouden in 2010 vertrekken. Maar uiteindelijk viel het toch reuze mee met de publieke tegenstand? Zelfs toen de eerste bodybags naar huis kwamen werd er niet tegengesparteld, waren er geen demonstraties. Men bleef thuis en ondertekende gelaten de online condoleanceregisters. Het zou ongepast zijn om vragen stellen. Dat hadden die jongens niet gewild.
Ik wil geen condoleanceregister meer tekenen. Ik wil geen rekening meer houden met wat de omgekomen militairen wel of niet hadden gewild. Ik wil dat we daar weg gaan. In acht jaar is het niet gelukt om Bin Laden te vangen, of om een geloofwaardige regering te installeren, of om eerlijke verkiezingen te organiseren, laat staan om de Taliban te verslaan. En wij surfen elke maand weer naar een hyves-profiel om te zien dat de 20-jarige soldaat-der-eerste-klasse Timo een bootje had voor de Amsterdamse grachten. En dat korporaal Aldert net 22 was geworden. Zijn lievelingsfilm was Scarface.
Onzichtbare ‘Support our troops’ stickers prijken op veel Nederlandse auto’s en voordeuren. Zolang wij de missie en de jongens zo hartstochtelijk blijven steunen, en zolang geen enkele politieke achterban, noch links, noch rechts, noch christelijk, echte verontwaardiging tentoonspreid, is het nog niet klaar in Afghanistan. Wij gaan nog lang niet naar huis.
Obama kondigt maandagnacht 30.000 extra troepen aan, Engeland stuurt al 500 man extra, Frankrijk blijft, Polen blijft, zelfs Duitsland, dat allergisch is voor oorlog, blijft. En Verhagens handen jeuken. Hij wil niets liever dan dat als de Toppers in 2011 weer bij elkaar komen, de handjes ook in Kamp Holland weer de lucht in kunnen.
Ja, natuurlijk waren er toezeggingen. We zouden in 2010 vertrekken. Maar uiteindelijk viel het toch reuze mee met de publieke tegenstand? Zelfs toen de eerste bodybags naar huis kwamen werd er niet tegengesparteld, waren er geen demonstraties. Men bleef thuis en ondertekende gelaten de online condoleanceregisters. Het zou ongepast zijn om vragen stellen. Dat hadden die jongens niet gewild.
Ik wil geen condoleanceregister meer tekenen. Ik wil geen rekening meer houden met wat de omgekomen militairen wel of niet hadden gewild. Ik wil dat we daar weg gaan. In acht jaar is het niet gelukt om Bin Laden te vangen, of om een geloofwaardige regering te installeren, of om eerlijke verkiezingen te organiseren, laat staan om de Taliban te verslaan. En wij surfen elke maand weer naar een hyves-profiel om te zien dat de 20-jarige soldaat-der-eerste-klasse Timo een bootje had voor de Amsterdamse grachten. En dat korporaal Aldert net 22 was geworden. Zijn lievelingsfilm was Scarface.
Onzichtbare ‘Support our troops’ stickers prijken op veel Nederlandse auto’s en voordeuren. Zolang wij de missie en de jongens zo hartstochtelijk blijven steunen, en zolang geen enkele politieke achterban, noch links, noch rechts, noch christelijk, echte verontwaardiging tentoonspreid, is het nog niet klaar in Afghanistan. Wij gaan nog lang niet naar huis.
woensdag 25 november 2009
Horror op IDFA (25.11.2009, nrc.next)
Dag 1. Documentaire festival IDFA begint wat lafjes met films over drugsverslaafden, films over oorlogsgebieden en films over drugsverslaafden in oorlogsgebieden.
Dag 2: IDFA raakt op gang met reeksen documentaires over de ‘dingen die we niet mogen weten’. ’s Ochtends is er ‘The idiot cycle’ over chemische bedrijven die ons doodziek maken met gengewassen en synthetische chemicaliën. Ze vinden het niet erg dat we allemaal kanker krijgen, want met kankermedicijnen verdienen ze ook fortuinen. ’s Avonds is er de documentaire ‘American Casino’ over de bank die arme mensen veel te dure leningen aansmeert. Ze krijgen dan wel geen kanker maar verliezen wel hun huis.
Dag 3: anti-kapitalisme dag. ’s Ochtends is er het onvermijdelijke ‘Capitalism, a love story’ van Michael Moore. Daarna is er ‘the shock doctrine’, over hoe kapitalisme ontwikkelingslanden kapot maakt. En ‘Tapped’, over mineraalwater-bedrijven die (gedreven door datzelfde kapitalisme) arme mensen bij hun schone drinkbronnen wegjagen. Niet dat u dat mag weten. Maar IDFA laat het toch zien.
Dag 4: Voedsel-is-gif-dag. Ook in ‘Scientists under attack’ spelen gengewassen de hoofdrol. Voedselbedrijven wereldwijd zijn met niets anders bezig dan zorgen dat er giftige producten op uw bordje belanden. Nog steeds niet overtuigd? Zelfs de hardnekkigste ontkenner geeft zich om half acht over bij het zien van ‘Food Inc’. Het is een horrorfilm: koeien staan niet meer gezellig in de wei bij keuterboertjes, varkens rollen niet meer zorgeloos in de modder. Ze staan tot hun knieën in de uitwerpselen op megafarms. En hun vlees maakt u en uw kinderen doodziek.
Dag 5: Het enige wat mooier is dan een film over de dingen die we niet mogen weten, is een film die zo geheim is, dat hij bijna verboden werd. Op dag 5 speelt er zo één: ‘Bananas’, over Nicaraguaanse bananentelers die onvruchtbaar werden door pesticide van hun werkgever Dole food. Het bedrijf spande een rechtzaak aan tegen de filmmakers. Maar die verloren ze. De waarheid overwon.
Er is geen festival bezoeker die er dan nog aan twijfelt: we leven in een verschrikkelijke wereld. En ze willen niet dat we dat weten. Goddank voor IDFA. Zonder hen zouden we voor altijd in het duister blijven.
Dag 2: IDFA raakt op gang met reeksen documentaires over de ‘dingen die we niet mogen weten’. ’s Ochtends is er ‘The idiot cycle’ over chemische bedrijven die ons doodziek maken met gengewassen en synthetische chemicaliën. Ze vinden het niet erg dat we allemaal kanker krijgen, want met kankermedicijnen verdienen ze ook fortuinen. ’s Avonds is er de documentaire ‘American Casino’ over de bank die arme mensen veel te dure leningen aansmeert. Ze krijgen dan wel geen kanker maar verliezen wel hun huis.
Dag 3: anti-kapitalisme dag. ’s Ochtends is er het onvermijdelijke ‘Capitalism, a love story’ van Michael Moore. Daarna is er ‘the shock doctrine’, over hoe kapitalisme ontwikkelingslanden kapot maakt. En ‘Tapped’, over mineraalwater-bedrijven die (gedreven door datzelfde kapitalisme) arme mensen bij hun schone drinkbronnen wegjagen. Niet dat u dat mag weten. Maar IDFA laat het toch zien.
Dag 4: Voedsel-is-gif-dag. Ook in ‘Scientists under attack’ spelen gengewassen de hoofdrol. Voedselbedrijven wereldwijd zijn met niets anders bezig dan zorgen dat er giftige producten op uw bordje belanden. Nog steeds niet overtuigd? Zelfs de hardnekkigste ontkenner geeft zich om half acht over bij het zien van ‘Food Inc’. Het is een horrorfilm: koeien staan niet meer gezellig in de wei bij keuterboertjes, varkens rollen niet meer zorgeloos in de modder. Ze staan tot hun knieën in de uitwerpselen op megafarms. En hun vlees maakt u en uw kinderen doodziek.
Dag 5: Het enige wat mooier is dan een film over de dingen die we niet mogen weten, is een film die zo geheim is, dat hij bijna verboden werd. Op dag 5 speelt er zo één: ‘Bananas’, over Nicaraguaanse bananentelers die onvruchtbaar werden door pesticide van hun werkgever Dole food. Het bedrijf spande een rechtzaak aan tegen de filmmakers. Maar die verloren ze. De waarheid overwon.
Er is geen festival bezoeker die er dan nog aan twijfelt: we leven in een verschrikkelijke wereld. En ze willen niet dat we dat weten. Goddank voor IDFA. Zonder hen zouden we voor altijd in het duister blijven.
woensdag 18 november 2009
Zeggekorfslak (18.11.2009)
Kent u de korenwolf nog? Dat is een soort hamster. Een hele bijzondere hamster. Tien jaar geleden heeft deze hamster in zijn eentje de bouw van een bedrijventerrein in de buurt van Heerlen stil gelegd. Limburg snakte naar werkgelegenheid, maar eerst werd een speciale hamsterwerkgroep ingericht om naar het beest te zoeken. Hij werd nooit gevonden. Na jaren van juridische procedures kon er worden gestart met bouwen. Maar het project werd geen groot succes. Bedrijven treuzelden om zich te vestigen, doodsbang om de mysterieuze hamster (en dus de dierenbescherming) alsnog tegen het lijf te lopen. Ja, de korenwolf is een machtig beest.
Speciaal voor de crisis wordt een poging gedaan om dit soort oponthoud in te perken. Gisteren stemde de Tweede Kamer in met de crisis en herstelwet. Voor 58 grote bouwprojecten komt de langverwachte versoepeling van de natuurbeschermingswet. Men hoopt dat de projecten nu niet jaren lang stil kunnen komen te liggen, omdat de dierenbescherming eerst wil uitzoeken of de 2,5 mm hoge Zeggekorfslak nog in het betreffende gebied verstopt zit. Of de knoflookpad nog ergens rondhupst.
Johan van den Gronden, directeur van het Wereld Natuurfonds is bezorgd over deze nieuwe wet. De uitstervingcrisis, zo meldt hij op deJoop.nl, is veel ernstiger en urgenter. ‘We kunnen onze ogen niet sluiten voor de zich alsmaar verder doorzettende verschraling van de natuur, zonder daar op termijn een hele hoge prijs voor te moeten betalen.’
Wat die mysterieuze hoge prijs is, blijft onduidelijk. Dat hoeft van den Gronden toch niet meer uit te leggen? Alleen hele grote klootzakken twijfelen nog aan het belang van biodiversiteit. Het is een hoger doel geworden, zoals Liefde, of Geluk. Daar stel je geen vragen over. Dat streef je na. Als zo’n bouwproject tot stilstand komt, moet je niet treuren over de verloren investering. Dan moet je blij zijn dat die arme diertjes op tijd werden gevonden en niet geplet zijn door een graafmachine.
Begrijp me niet verkeerd, ik draag de Zeggekorfslak en zijn vriendjes een warm hart toe. Maar nu gaat een andere crisis even voor. Die hele hoge prijs betalen we later nog wel eens.
Speciaal voor de crisis wordt een poging gedaan om dit soort oponthoud in te perken. Gisteren stemde de Tweede Kamer in met de crisis en herstelwet. Voor 58 grote bouwprojecten komt de langverwachte versoepeling van de natuurbeschermingswet. Men hoopt dat de projecten nu niet jaren lang stil kunnen komen te liggen, omdat de dierenbescherming eerst wil uitzoeken of de 2,5 mm hoge Zeggekorfslak nog in het betreffende gebied verstopt zit. Of de knoflookpad nog ergens rondhupst.
Johan van den Gronden, directeur van het Wereld Natuurfonds is bezorgd over deze nieuwe wet. De uitstervingcrisis, zo meldt hij op deJoop.nl, is veel ernstiger en urgenter. ‘We kunnen onze ogen niet sluiten voor de zich alsmaar verder doorzettende verschraling van de natuur, zonder daar op termijn een hele hoge prijs voor te moeten betalen.’
Wat die mysterieuze hoge prijs is, blijft onduidelijk. Dat hoeft van den Gronden toch niet meer uit te leggen? Alleen hele grote klootzakken twijfelen nog aan het belang van biodiversiteit. Het is een hoger doel geworden, zoals Liefde, of Geluk. Daar stel je geen vragen over. Dat streef je na. Als zo’n bouwproject tot stilstand komt, moet je niet treuren over de verloren investering. Dan moet je blij zijn dat die arme diertjes op tijd werden gevonden en niet geplet zijn door een graafmachine.
Begrijp me niet verkeerd, ik draag de Zeggekorfslak en zijn vriendjes een warm hart toe. Maar nu gaat een andere crisis even voor. Die hele hoge prijs betalen we later nog wel eens.
woensdag 11 november 2009
Grapje! (zesde column next 11.11.2009)
De stormvloed is toch niet zo groot als werd verwacht. De VSNU, vereniging van universiteiten, zegt dat er 11% meer eerstejaars aan een universitaire studie beginnen dit jaar. Dat is dan wel een dubbel zo grote groei als vorig jaar, maar het is maar de helft van wat er op basis van de voorinschrijvingen in augustus gevreesd werd.
In de afgelopen drie maanden besloten 6000 inschrijvers om toch maar niet met hun studie te beginnen. ‘Grapje!’, zeiden ze tegen de roostermakers en zaal-inplanners. ‘Grapje!’ zeiden ze tegen de universiteit, voor wie een afhaker een soort microfinanciële malaise is. ‘Grapje’ zeiden ze tegen Plasterk en de belastingbetaler, die een OV-studentenkaart en studiefinanciering in zo’n afhaker hebben geïnvesteerd.
‘Het komt allemaal door de crisis’, zeggen ze bij de VSNU. ‘Mensen besluiten om in plaats van te reizen of te gaan werken, te kiezen voor de zekerheid van een studie.’ En gelijk hebben ze. Waarom niet, als het toch niet zo lekker loop op de arbeidsmarkt, je even inschrijven voor een propedeuse psychologie, of rechten? Dat eerste jaar is toch grotendeels vrijblijvend. No strings attached.
En als jij tijdens je propedeuse besluit dat je gewoon nog niet helemaal klaar bent voor je studie, als jij voelt dat je toch écht eerst een jaar moet gaan trekken in Zuid Amerika, dan moet je dat gewoon doen. Geen haan die er naar kraait. Als je je voor 1 februari uitschrijft mag je die 1250 euro studiefinanciering gewoon houden. De rest van je collegegeld krijg je teruggestort. De universiteit begrijpt heus wel dat jij nog niet helemaal weet wat je wilt en zal geduldig blijven wachten tot je het wél weet.
Maar het grootste grapje is nog wel dat de cijfers helemaal niet definitief zijn. Het blijft niet bij die 11%. Traditioneel valt één op de drie studenten in zijn eerste jaar uit. Met al die crisis-studeerders zal dat percentage nog veel hoger liggen.
In augustus dachten we dat er 25% meer studenten aan een studie zouden beginnen. In november zijn er nog 11% over. Volgend jaar zullen er wel gewoon evenveel mensen naar hun tweede jaar doorstromen als de afgelopen jaren. Het was allemaal maar een grapje.
In de afgelopen drie maanden besloten 6000 inschrijvers om toch maar niet met hun studie te beginnen. ‘Grapje!’, zeiden ze tegen de roostermakers en zaal-inplanners. ‘Grapje!’ zeiden ze tegen de universiteit, voor wie een afhaker een soort microfinanciële malaise is. ‘Grapje’ zeiden ze tegen Plasterk en de belastingbetaler, die een OV-studentenkaart en studiefinanciering in zo’n afhaker hebben geïnvesteerd.
‘Het komt allemaal door de crisis’, zeggen ze bij de VSNU. ‘Mensen besluiten om in plaats van te reizen of te gaan werken, te kiezen voor de zekerheid van een studie.’ En gelijk hebben ze. Waarom niet, als het toch niet zo lekker loop op de arbeidsmarkt, je even inschrijven voor een propedeuse psychologie, of rechten? Dat eerste jaar is toch grotendeels vrijblijvend. No strings attached.
En als jij tijdens je propedeuse besluit dat je gewoon nog niet helemaal klaar bent voor je studie, als jij voelt dat je toch écht eerst een jaar moet gaan trekken in Zuid Amerika, dan moet je dat gewoon doen. Geen haan die er naar kraait. Als je je voor 1 februari uitschrijft mag je die 1250 euro studiefinanciering gewoon houden. De rest van je collegegeld krijg je teruggestort. De universiteit begrijpt heus wel dat jij nog niet helemaal weet wat je wilt en zal geduldig blijven wachten tot je het wél weet.
Maar het grootste grapje is nog wel dat de cijfers helemaal niet definitief zijn. Het blijft niet bij die 11%. Traditioneel valt één op de drie studenten in zijn eerste jaar uit. Met al die crisis-studeerders zal dat percentage nog veel hoger liggen.
In augustus dachten we dat er 25% meer studenten aan een studie zouden beginnen. In november zijn er nog 11% over. Volgend jaar zullen er wel gewoon evenveel mensen naar hun tweede jaar doorstromen als de afgelopen jaren. Het was allemaal maar een grapje.
woensdag 4 november 2009
Vaccinatie (vijfde column nrc.next 4.10.09)
‘President Obama heeft zijn dochters niet laten inenten. Dat zegt al genoeg. Allemaal troep in die vaccins.’ en ‘Tuuuurlijk vind Minister Klink het veilig! Hij heeft zelf aandelen in het farmaceutische bedrijf en heeft er dus grote belangen bij’. Op Telegraaf.nl is de paniek over de griepprik toegeslagen. Uiteindelijk doen ze het allemaal voor het geld. Osterhaus, Coutinho, Klink, allemaal leden van de griepmaffia die ons gaat vergiftigen met een onveilig vaccin.
Als de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep net zo verloopt als de volksinenting tegen Humaan Papillomavirus (HPV), dreigt het een mislukking te worden. Dat virus veroorzaakt 70% van alle baarmoederhalskanker, maar toen er gratis werd ingeënt kwam minder dan de helft van de meisjes opdagen. De rest werd thuis gehouden door ouders die bang waren gemaakt door één van de vele ‘anti-vaccinatie’-websites. Amerikaanse meisjes zouden bij bosjes dood neervallen na de vaccinatie. Er zou rattengif aan het vaccin toegevoegd zijn, het zou autisme veroorzaken. Jammer genoeg wisten alleen de homeopaten dat. De echte artsen hadden de gevaren over het hoofd gezien. Of erger nog, opzettelijk verzwegen.
Ik vind het een regelrechte belediging voor één van de succesvolste medische uitvindingen ooit. Een uitvinding die pokken heeft uitgeroeid, en polio heeft gereduceerd tot een virus dat in Nederland alleen nog voorkomt bij orthodoxe christenen, bij de paranoïde lobby, en bij hun kinderen. Met een simpele som is te berekenen dat de aanstichters van deze paranoia, doden op zijn geweten krijgt.
Maar om Ab Klink en de gezondheidsraad weg te zetten als ‘Grote Graaiers’ is misschien nog wel erger. Zij waren er razendsnel bij, als één van de eerste in Europa. Ik ben blij dat onze minister ons maximaal besloot te beschermen tegen een nieuw, onbekend griepvirus, dat zeer besmettelijk bleek en waarvan niemand wist hoe dodelijk hij zou zijn. Klink bestelde razendsnel 34 miljoen griepvaccins. Voor de zekerheid. Dat noem ik welvaart.
Dat hij een risico nam om zo vroeg te bestellen wist Ab Klink. Dat de mislukking mede veroorzaakt zou kunnen worden door een acute paranoia epidemie, had hij waarschijnlijk niet bedacht. Helaas is daar geen inenting tegen mogelijk.
Als de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep net zo verloopt als de volksinenting tegen Humaan Papillomavirus (HPV), dreigt het een mislukking te worden. Dat virus veroorzaakt 70% van alle baarmoederhalskanker, maar toen er gratis werd ingeënt kwam minder dan de helft van de meisjes opdagen. De rest werd thuis gehouden door ouders die bang waren gemaakt door één van de vele ‘anti-vaccinatie’-websites. Amerikaanse meisjes zouden bij bosjes dood neervallen na de vaccinatie. Er zou rattengif aan het vaccin toegevoegd zijn, het zou autisme veroorzaken. Jammer genoeg wisten alleen de homeopaten dat. De echte artsen hadden de gevaren over het hoofd gezien. Of erger nog, opzettelijk verzwegen.
Ik vind het een regelrechte belediging voor één van de succesvolste medische uitvindingen ooit. Een uitvinding die pokken heeft uitgeroeid, en polio heeft gereduceerd tot een virus dat in Nederland alleen nog voorkomt bij orthodoxe christenen, bij de paranoïde lobby, en bij hun kinderen. Met een simpele som is te berekenen dat de aanstichters van deze paranoia, doden op zijn geweten krijgt.
Maar om Ab Klink en de gezondheidsraad weg te zetten als ‘Grote Graaiers’ is misschien nog wel erger. Zij waren er razendsnel bij, als één van de eerste in Europa. Ik ben blij dat onze minister ons maximaal besloot te beschermen tegen een nieuw, onbekend griepvirus, dat zeer besmettelijk bleek en waarvan niemand wist hoe dodelijk hij zou zijn. Klink bestelde razendsnel 34 miljoen griepvaccins. Voor de zekerheid. Dat noem ik welvaart.
Dat hij een risico nam om zo vroeg te bestellen wist Ab Klink. Dat de mislukking mede veroorzaakt zou kunnen worden door een acute paranoia epidemie, had hij waarschijnlijk niet bedacht. Helaas is daar geen inenting tegen mogelijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)